Wskaźniki stosowane do oceny infrastruktury rowerowej
Porównując infrastrukturę rowerową miast, badacze i organizacje zajmujące się mobilnością stosują kilka mierników: łączną długość wydzielonych dróg rowerowych (w km), gęstość sieci względem powierzchni miasta, odsetek mieszkańców w zasięgu pieszym od drogi rowerowej oraz liczbę stojaków na 1000 mieszkańców. W Polsce brak jednej centralnej bazy danych obejmującej wszystkie te wskaźniki — informacje gromadzą poszczególne zarządy dróg miejskich i organizacje pozarządowe.
Kraków
Kraków konsekwentnie rozbudowuje sieć dróg rowerowych od początku lat 2000. Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu (ZIKiT, obecnie ZIM) w sprawozdaniach rocznych podawał, że łączna długość wydzielonych dróg rowerowych w granicach administracyjnych miasta przekroczyła 400 km według danych na koniec 2024 roku. W centrum dominują rozwiązania kontrapasów i wspólnych pasów autobusowo-rowerowych, natomiast w nowych dzielnicach realizowane są pełne wydzielenia.
Kraków prowadzi również rozbudowany system roweru miejskiego Wavelo (następca poprzednich systemów BikeOne i Nextbike Kraków) obejmujący kilkaset stacji i kilka tysięcy rowerów. Szczegółowe dane o lokalizacji stacji są dostępne w otwartych zasobach danych Urzędu Miasta Krakowa.
Warszawa
Warszawa dysponuje jedną z najdłuższych sieci dróg rowerowych wśród polskich miast. Według danych Zarządu Dróg Miejskich, łączna długość tras rowerowych w stolicy wynosiła ponad 700 km na koniec 2024 roku. Sieć jest jednak nierównomiernie rozłożona — gęstość tras jest wyraźnie wyższa w dzielnicach Śródmieście, Mokotów i Ursynów niż na obrzeżach wschodnich.
W Warszawie działa system Veturilo, który od 2012 roku sukcesywnie powiększał liczbę stacji. Dane o użytkowaniu systemu i rozmieszczeniu stacji są publikowane przez operatora oraz dostępne w miejskim portalu danych otwartych pod adresem api.um.warszawa.pl.
Wrocław
Wrocław zajmuje czołowe miejsca w polskich rankingach rowerowych od lat. W mieście funkcjonuje kilkusetkilometrowa sieć dróg rowerowych, przy czym Wrocław jako jedno z pierwszych polskich miast wprowadził tzw. strefy uspokojonego ruchu (tempo 30), które uzupełniają infrastrukturę rowerową na ulicach bez wydzielonych ścieżek. Wrocławski Rower Miejski (WRM) prowadzi kilkaset stacji na obszarze miasta i ościennych gmin.
Stojaki rowerowe — zróżnicowane standardy
Jakość i gęstość stojaków rowerowych w polskich miastach jest bardzo zróżnicowana. Rekomendacje Polskiej Federacji Rowerowej wskazują na preferowany typ stojaka spiralnego lub odwróconego U (tzw. Sheffield), który zapewnia możliwość przypięcia ramy, a nie tylko koła. W praktyce w starszych dzielnicach spotykane są przestarzałe stojaki typu spiralnego lub klamrowego, umożliwiające jedynie przyczepianie koła, co zwiększa ryzyko uszkodzenia lub kradzieży.
Wiele miast prowadzi rejestry stojaków w geoportalach — przykładem jest Kraków, gdzie położenie stojaków rowerowych jest udostępniane jako warstwa w portalu Geoportal Krakowa.
Integracja z transportem publicznym
Integracja roweru z transportem publicznym dotyczy dwóch aspektów: możliwości przewozu roweru w pojazdach komunikacji miejskiej oraz tworzenia węzłów przesiadkowych z miejscami parkowania rowerów (tzw. bike&ride). W Polsce regulacje dotyczące przewozu rowerów w pociągach regionalnych i aglomeracyjnych różnią się między przewoźnikami — Koleje Mazowieckie, Koleje Dolnośląskie i PolRegio stosują różne zasady i opłaty, które warto sprawdzić bezpośrednio w regulaminie danego przewoźnika.
Wiaty rowerowe przy stacjach kolejowych to element systematycznie rozwijany przez PKP Polskie Linie Kolejowe w ramach modernizacji dworców, choć tempo realizacji jest nierównomierne w skali kraju.
Infrastruktura w mniejszych miastach
Poza największymi ośrodkami infrastruktura rowerowa bywa ograniczona do kilku głównych tras lub całkowicie nieobecna jako wydzielona sieć. W wielu miastach poniżej 50 tys. mieszkańców drogi rowerowe ograniczają się do odcinków przy trasach wylotowych lub ścieżek w parkach. Sytuacja zmienia się stopniowo dzięki dofinansowaniom z funduszy europejskich w perspektywie 2021–2027, które obejmują projekty budowy tras rowerowych jako element zrównoważonej mobilności miejskiej.